117
Warszawa

Warszawa, Pałac Błękitny

Warszawa, Pałac Błękitny, litografia Fryderyka Krzysztofa Dietricha, I poł. XIX w. Ze zbiorów Biblioteki Narodowej w Warszawie [Dział Ikonografii, WAF. 658, G. 33970].

Licencji udziela właściciel.

 

Salon hrabiostwa Stanisława Kostki i Zofii Zamoyskich w Pałacu Błękitnym, czynny już w czasach Księstwa Warszawskiego, był jednym z ważniejszych miejsc skupiających towarzyskie kręgi stolicy. Bywali tu przedstawiciele sfer politycznych, władz carskich (dostojników rosyjskiego dworu i zagranicznych gości), literackich (zwłaszcza w okresie słynnych literackich „piątków”), a także muzycznych (organizatorów i wykonawców koncertów na rzecz Towarzystwa Dobroczynności, którego założycielką była hrabina). Chopin, który po raz pierwszy w salonie Zamoyskich miał ponoć wystąpić już jako sześciolatek, w młodości bywał wielokrotnie zapraszany do Pałacu Błękitnego. Jeden z tych recitali odbył się w maju 1826 r. Chopin tak wspominał ów wieczór w liście do Jasia Białobłockiego: W niedzielę, dziś tydzień, byłem u Zamoyskich, gdzie admirowali przez cały prawie wieczór eolipantalion Długosza [Sydow, t. 1, s. 65]. W tym samym pałacu, lecz od strony ulicy Żabiej, znajdował się salon zaprzyjaźnionej z Chopinami pisarki – Klementyny z Tańskich, późniejszej Hoffmanowej, w którym również koncertował młody Fryderyk.