119
Warszawa

Warszawa, Teatr Narodowy

Warszawa, Budynek Teatru Narodowego, I poł. XIX w., w: August Sokołowski, Dzieje porozbiorowe Narodu Polskiego ilustrowane, Warszawa, t. II, s. 13.  Ze zbiorów Fototeki NIFC [F.3145].

 

Teatr Narodowy przy Placu Krasińskich był największą i najważniejszą sceną narodową - działał do 1833 r. Zapewne żadne z wydarzeń artystycznych lat dwudziestych XIX w. nie umknęło uwadze młodego Chopina, który miał okazję podziwiać kunszt wielu polskich i zagranicznych wirtuozów, takich jak: Maria Szymanowska, Johann Nepomuk Hummel, Stephen Heller, Niccolò Paganini, Karol Lipiński czy Henrietta Sontag. Na deskach sceny narodowej odbywały się również występy jego przyjaciół i kolegów z konserwatorium, m.in. Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego. Teatr był miejscem, w którym na spektaklach i próbach regularnie spotykał, a także słyszał podczas występu swą młodzieńczą miłość – śpiewaczkę Konstancję Gładkowską. Pierwszy wielki, publiczny koncert Chopina w Warszawie odbył się 17 marca 1830 r. właśnie w Teatrze Narodowym: Dopełnionem zostanie powszechne życzenie Lubowników muzyki; JP. Szopę (Chopin) tak sprawiedliwie wielbiony, którego talent znawcy równaią z najpierwszemi Wirtuozami; w krótce w Teatrze Narodowym da Koncert na fortepjanie wykonywaiąc dzieła własnego utworu [„Kurier Warszawski” z 8 marca 1830 r., nr 65]. Repertuar obejmował kompozycje Chopina, m.in. Koncert f-moll op. 21 i Fantazję A-dur op. 13 na tematy polskie, wykonane z akompaniamentem orkiestry pod dyrekcją Karola Kurpińskiego. Kolejny występ z podobnym repertuarem, miał miejsce kilka dni później – 22 marca 1830 r., a pożegnalny, ostatni koncert Chopina w Polsce odbył się w dniu 11 października 1830 r. Każdy z recitali młodego wirtuoza gromadził w sali Teatru Narodowego kilkaset osób.

 

fot. Piotr Ligier