057
Henrietta Sontag

Henrietta Sontag

Henrietta Sontag (1806-1854)

Artysta nieznany, litografia, I poł XIX w., 230 x 220.

Zbiory: Biblioteka Narodowa - Warszawa [nr inw. G.25.656, sygn. T.II-65].

Licencji udziela wła¶ciciel.

 

Henrietta Sontag – niemiecka ¶piewaczka, sopran dramatyczny, wybitna odtwórczyni dzieł G. Rossiniego. Od 1825 r. występowała w teatrach operowych w Lipsku, Berlinie i innych miastach niemieckich oraz w Paryżu i w Londynie. Już w 1830 r. ust±piła ze sceny i występowała tylko na estradzie koncertowej. Do Warszawy przybyła 28 maja 1830 r. i została do końca czerwca, daj±c 11 koncertów. Fryderyk chodził na wszystkie, z wyj±tkiem oficjalnego występu na Zamku (z okazji posiedzenia Sejmu Królestwa Polskiego, odbywały się występy sławnych artystów). Tak pisał o jej występach w li¶cie do Tytusa Woyciechowskiego, 5 czerwca 1830 r.: Panna Sontag nie jest piękna, ale ładna do najwyższego stopnia. Czaruje wszystkich swoim głosem, który nie bardzo jest wielkim [...] ale jest nadzwyczaj wyrobiony; jej diminuenda s± non plus ultra, jej portamenta ¶liczne, a gamy, szczególniej chromatyczne do góry, przepyszne. ¦piewała nam Merkadantego arię bardzo, bardzo, bardzo ładnie, Wariacje Rodego, szczególniej roladow±, ostatni±, przedobrze; [...] ¦piewała tę arię z Freyszyca, co to wiesz, nadcudnie. [...] Zdaje się, że ona chucha na parter jak±¶ woni± z naj¶wieższych kwiatów i pie¶ci, rozkosznie głaszcze, ale rzadko wzrusza do płaczu. [...] Jej koncerta s± krótkie, zwykle 4 razy ¶piewa i między tym nikt nie gra prócz orkiestry, i istotnie potrzeba odpoczynku po jej ¶piewie, tak zajmuje. [Sydow, t. 1, s. 127-129]. Chopin poznał ¶piewaczkę osobi¶cie przez Antoniego Radziwiłła, który skomponował dla niej Wariacje na temat dumki ukraińskiej i prosił Fryderyka o „rozpisanie”, o czym pisał Tytusowi w w/w li¶cie.

Kurier Warszawski (nr 171, 28 czerwca 1830 r.) napisał: Chociaż tyle zabaw było wczoraj w różnych czę¶ciach Warszawy, iednak 850 słuchaczów, przybyło na Koncert Panny Zontag [!]. Artystka iak zwykle zachwycała swym talentem obecnych, okrywan± była oklaskami i przywoływan±. Dzi¶ da się słyszeć po raz ostatni w tutejszej stolicy, oddaj±c dochód z tego Koncertu Instytutom dobroczynnym. [Chopin w kraju, s. 211].