077
Niccolò Paganini

Niccolò Paganini

Niccolò Paganini (1782-1840)

M. Gauci, litografia wydana przez C. Huttmandela, XIX w., 180 x 240.

Zbiory: Fototeka NIFC - Warszawa [F.3440].

 

Niccolò Paganini - sławny skrzypek, wirtuoz i kompozytor włoski, twórca nowoczesnej skrzypcowej techniki wykonawczej. Uznany został za pierwszego wirtuoza swej epoki. W 1829 r. przybył do Warszawy, dając dziesięć koncertów w Teatrze Narodowym. Gra Paganiniego, jego zawrotna technika w nowym stylu, niesamowite efekty brzmienia skrzypiec, a przy tym wygląd artysty, wywołały wśród publiczności warszawskiej wielką sensację. W skrzypcowej muzyce sławnego Włocha niemałe wrażenie na Chopinie wywarła zarówno nowość stylu i typu przeżycia, jak i wspaniała technika wirtuozowska o nie znanych dotąd możliwościach. Postawa Paganiniego utwierdziła Chopina w zamiarze poświęcenia się, jako twórca, jednemu, ukochanemu przez siebie instrumentowi. Fryderyk był coraz bardziej przekonany, że to, co można wydobyć z fortepianu, wykorzystując jego specyfikę i sekrety brzmienia oraz perspektywy wyrazu z nim tylko związane, może okazać się znacznie cenniejsze niż wypracowywanie stylu, który odpowiadałby w równej mierze wszystkim gatunkom. Z obecności Chopina na koncertach sławnego skrzypka pozostał ślad w postaci utworu bez tytułu, pośmiertnie wydanego jako Warianty A-dur (Souvenir de Paganini) – opartego na temacie piosenki neapolitańskiej Oh, mamma, mamma, cara. Melodię tę, zawartą w swym Karnawale weneckim, grał Paganini na ostatnim koncercie warszawskim, 14 lipca. Do utworu tego Chopin nie przywiązywał wielkiej wagi. Przechowywany przez przyjaciół utwór został wydany dopiero w 1881 r. nakładem Echa Muzycznego.