084
Stefan Witwicki

Stefan Witwicki

Stefan Witwicki (1801-1847)

Teofil Kwiatkowski [?], litografia, XIX w., 370 x 300.

Zbiory: Muzeum Fryderyka Chopina - Warszawa [M/1090].

 

Stefan Witwicki - poeta i publicysta, serdeczny przyjaciel Chopina.
22 września 1830 r. Chopin zaprezentował swój Koncert e-moll czołowym warszawskim muzykom u siebie w domu, w salonie na Krakowskim Przedmieściu - z miniaturową orkiestrą o niepełnym składzie instrumentów dętych. Wśród gości znalazł się również Stefan Witwicki, który 25 września napisał w Powszechnym Dzienniku Krajowym: Pośpieszam przyjaciołom muzyki i ojczystych talentów miłą donieść nowinę: Fryderyk Chopin ułożył drugi wielki Koncert. Onegdaj w swoim mieszkaniu, wobec bliższych znajomych oraz najcelniejszych mistrzów i znawców, jakich stolica nasza posiada, próbował go po raz pierwszy z orkiestrą. Mamże rozszerzać się z pochwałami tego najnowszego dzieła? Zamknę się w jednym słowie: Jest to utwór geniusza. Oryginalność i wdzięk myśli, bujność imaginacji, talent instrumentowania, wreszcie mistrzowska egzekucja – zachwycały słuchaczów. [...] Geniusz Chopina zapewnia mu niepospolitą i trwałą sławę. [Zieliński s. 179]. Witwicki podarował Chopinowi egzemplarz swoich Piosnek sielskich (wydanych w 1830 r.) z dedykacją: Fryderykowi Chopin – z uwielbieniem dla jego talentu. Do dziesięciu pieśni z tego zbiorku Chopin skomponował muzykę. Poeta zachęcał przyjaciela do napisania opery; 6 lipca 1831 r. pisał do Fryderyka do Wiednia: Kochany Panie Fryderyku, Pozwól, że się przypomnę Twojej pamięci i podziękuję za śliczne piosnki. Nie tylko ode mnie, lecz wszystkim, którzy je znają, niezmiernie się podobały; i sam przyznałbyś, że są bardzo piękne, gdybyś słyszał, jak je śpiewa Twoja siostra. Już to koniecznie musisz być twórcą polskiej opery; mam najgłębsze przekonanie, że zostać nim potrafisz i że jako polski narodowy kompozytor otworzysz dla swego talentu pole niezmiernie bogate, na którym zarobisz sobie na niepospolitą sławę. Obyś tylko ciągle miał na uwadze: narodowość, narodowość i jeszcze raz narodowość; jest to prawie czcze słowo dla pospolitych pisarzów, ale nie dla takiego jak Twój talentu. [Sydow, t. 1, s. 179]. W 1832 r. Witwicki wyemigrował do Paryża, gdzie utrzymywał z Chopinem częste i serdeczne kontakty. Chopin zadedykował mu Mazurki, op. 41, które ukazały się w Paryżu w grudniu 1840 r. nakładem Maurice’a Schlesingera.