091
Heinrich Heine

Heinrich Heine

Heinrich Heine (1787-1856)

Staloryt niesygnowany, I poł. XIX w., 108 x 85.

Zbiory: Biblioteka Jagiellońska – Kraków [sygn. T. 174 I.10564].

Licencji udziela właściciel.

 

Heinrich Heine – romantyczny poeta niemiecki, operujący nastrojem, błyskotliwym dowcipem, ironią i satyrą, łączył artyzm z ludowością i prostotą. Od 1831 r. mieszkał w Paryżu. Przyjaciel pisarzy: Balzaka, Musseta, Hugo, George Sand oraz muzyków: Chopina, Hillera, Liszta, Kalkbrennera, Belliniego, Viardot i in. Według Liszta: [...] Chopin i Heine rozumieli się z półsłowa i półdźwięku... [Chopin na obczyźnie, s. 89].

Heine tak napisał o Chopinie: [...] Nie jest on tylko wirtuozem, jest również poetą, może oddać wrażenie poezji żyjącej w jego duszy; jest kompozytorem i nic nie przypomina radości, jaką nam sprawia, kiedy zasiada do fortepianu i improwizuje. Nie jest wtedy Polakiem ani Francuzem, ani Niemcem; ujawnia pochodzenie znacznie wyższe, z krainy Mozarta, Rafaela, Goethego; jego prawdziwą ojczyzną jest zaczarowane królestwo poezji. Kiedy siedzi przy fortepianie i improwizuje, zdaje mi się, iż to rodak przybywa z wizytą z naszej ukochanej ojczyzny i opowiada mi o najdziwniejszych rzeczach, które wydarzyły się tam podczas mej nieobecności. [...] Jest tylko jeden pianista, którego wolę od Thalberga – Chopin, który w istocie jest bardziej kompozytorem niż wirtuozem. Przy Chopinie zapominam o grze pianisty uchodzącego za mistrza i zagłębiam się w słodkie otchłanie jego muzyki, w bolesne rozkosze jego wytworów, tyleż wykwintnych, co głębokich. Chopin jest wielkim poetą muzycznym, artystą genialnym, którego należałoby wymieniać tylko w towarzystwie Mozarta, Beethovena, Rossiniego lub Berlioza. [Eigeldinger, s. 348].